Evdeki 42. günüm

  Daha ilerisinde ne olur, nasıl olur bilemem ama şu an dört duvar arasında olmanın çeşitli duyguları içerisindeyim.  Bugün tam kırk iki gün olmuş ve her güne farklı duygularla uyanmayı öğrendim. Bazı günler ise hiç uyanmak istemedim. Sanki böyle içinde olduğum durumdan mutsuz ve şikayetçiyim ama bu durumu değiştirmek için de hiç çaba göstermiyormuşum gibi hissediyorum. Bazen de çok mutlu bir şekilde başlıyorum güne, çıkıyorum balkona ve tertemiz havadan derin bir nefes çekiyorum içime. Olmam gereken yerdeyim diyorum. Kuşların cıvıltısı doluyor kulaklarıma, yaşadığımı hissediyorum tekrar. Unutuyorum sevdiğim onca insanı göremediğimi, deniz kenarına gidemediğimi, hayallerimi gerçekleştirmeye çalışırken her şeyin yarım kaldığını, unutuyorum. Sonra bir anda aklıma geliyor tekrar; ailemle uzun süre aynı evin içinde kaldığımızdan birbirimize sardığımızı ve birbirimizi kırdığımızı. Elbette bunların geçici olduğu biliyorum, bugüne kadar geçip giden her şey gibi. Sadece bu süreci kabullenmekte zorlanıyorum.

  Mutfakta kendime bir köşe hazırlıyorum, kitap okuyup film izleyebileceğim sadece bana ait bir köşe. Sonra bir bakıyorum evdeki herkes daha önce hiç olmadığı kadar mutfakta vakit geçirmeye başlıyor, sırf ben orada tek başıma olmak istediğim için diye düşünüyorum. Ya da bana öyle geliyor. Belki de sadece her gün gittikleri kadar gidiyorlar mutfağa. Belki de sadece mutfakta ilk defa uzun süre vakit geçiren kişi ben olduğum için öyle düşünüyorum. Sonrasında da balkonda bir köşe hazırlıyorum kendime, çok daha rahat olabilmek için. Ama yine aynı şekilde herkesin en çok vakit geçirdiği yerin bu sefer balkon olduğunu öğreniyorum.

  Aynı evin içinde ailesinden şiddet gören çocuklar, eşlerinden şiddet gören kadınlar ya da evde olmalarına alışamadıkları için eşlerinden sürekli ne yapmamalarını işiten erkekler olduğunu da düşünüyorum. Ben kendime kitap okumak için yer ararken, onların da huzur bulabilecekleri bir yer aradıklarını düşünüp kızıyorum kendime. Normalde de insan yüzüne hasret kalmış yaşlı insanların bu sıralar bir başlarına kaldıklarını düşündükçe bir huzursuzluk çöküyor içime. Sonra bir de coronadan hayatını kaybetmiş insanlar geliyor aklıma. Her gün sayıları takip ediyorum duygusuzca. O sayıların gerçekten de ölen insanlar olduğunu unutarak. Kendi tanıdığı bir insan olmadığı sürece, sanmıyorum ki insanlar her bir ölümü duyduklarında üzülsünler. Bunu rahatlıkla söyleyebiliyorum çünkü geçenlerde şahit olduğum bir olay oldu:

  Mahallede bir anda ambulansın siren sesi duyuldu. Bizim mahalleli siren sesini duyunca hemen balkona, pencereye ya da dışarıya koşar. “Ambulans bizim tanıdığımız birilerinin evine mi geldi?” diye sorarlar önce bir kendilerine. Baktık ki ambulans bizim mahallede durmadı devam etti yoluna, önce herkes şöyle bir baktı birbirine, sonra selam verip geçtiler evlerine. O an sordum kendi kendime “bizi dışarıya çıkmaya iten siren sesi miydi yoksa içimizdeki dayanılmaz merak duygusu mu?” diye. Yani bakıldığında o ambulans her halükarda bir yerlere gidiyor ve bir can söz konusu. Ama gel gör ki “ATEŞ DÜŞTÜĞÜ YERİ YAKAR.” diyenler gerçekten çok haklıymış.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s